Corina van Hattem
Zuid-Italië stond al lang op ons verlanglijstje. Mijn man en ik twijfelden echter voortdurend, omdat de rolstoeltoegankelijkheid in deze regio minder goed is. Uiteindelijk hebben we toch besloten om het vliegtuig te boeken en reisden we af naar Puglia, hak van Italië. In dit artikel deel ik onze ervaringen, tips en eerlijke inzichten over het reizen met een rolstoel in dit prachtige deel van Italië.
Gallipoli: pittoresk maar pittig
De reis startte in Brindisi, waar we een auto huurden en naar onze eerste stop reden: Gallipoli. Gallipoli ligt aan de onderkant van de hak van Italië. Het is een vestingstadje met behoorlijke hoogteverschillen. Met de rolstoel met handbike wel een uitdaging, maar te doen. Soms had ik wel even een duwtje nodig. De beloning voor alle inspanning? Heerlijke terrassen met uitzicht op zee. Aangezien dit de westelijke kant is van de hak kun je hier de zon in zee zien zakken, een moment dat alle inspanningen meer dan waard is. Er is echter ook een vlak alternatief. Buiten het centrum is er langs de kust een wandelpad, de Lungomare. Dit pad loopt naar het kleine plaatsje Baia Verde. Onderweg staan er bankjes, waar je dichtbij de zee bent. We pakten een picknickmand in met lekkere hapjes en beleefden er een supermooie zonsondergang.
Perfect voorjaarsweer
We bezochten Puglia in het voorjaar, in de zomer is het er namelijk erg heet, meer dan 40 graden is heel normaal. De temperatuur in het voorjaar is juist heerlijk en liep ook zelfs begin mei al op naar 27 graden. Verwacht niet dat er al strandtenten, de lido’s, open zijn of dat zwembaden bij je appartement gevuld zijn. Italianen vinden het daar nog veel te vroeg in het jaar voor, ondanks de lekkere temperatuur. Je ziet er geen mens op de stranden. De stranden zijn meestal rotsachtig en moeilijk begaanbaar.
Toegankelijkheid verschilt per plaatsje
De volgende dag bezochten we Lecce. Daar moest ik wel even slikken toen bleek dat ik geen enkele kerk, monument of winkel kon bezoeken. Er waren geen hellinkjes of drempelhulpen. Dat had ik toch niet helemaal verwacht in zo’n toeristisch plaatsje. Na de eerste teleurstelling hebben we er een leuk dagje doorgebracht, buiten en op de terrassen.
De rolstoeltoegankelijkheid in Zuid-Italie verschilt per stadje en moet je ter plekke ondervinden. Vaak zijn er geen hellinkjes, zijn de stoepen en straten slecht onderhouden en staan lantaarnpalen gewoon middenop het voetpad, waardoor je er niet langs kunt met de rolstoel.
Er zijn wel aangepaste toiletten te vinden, zeker in de toeristische plaatsen, maar je moet er vaak wel naar op zoek. Helaas zijn er geen aangepaste toiletten bij de grote supermarkten, iets waar ik vaak op vakantie naar uitwijk. Overigens bestaat een aangepast toilet hier meestal slechts uit een ruim toilet, met één handrail naast het toilet op de muur geschroefd.
Informatie over de toegankelijkheid die we online hadden gevonden, bleek ook vaak niet te kloppen. Ze hebben hier een eigen interpretatie van rolstoeltoegankelijkheid. ‘Rolstoeltoegankelijke’ restaurants bleken een trap te hebben en zelfs ons geboekte rolstoeltoegankelijke appartement had wel een aangepaste badkamer, maar ook een grote trap. Je moet er met een traplift naartoe. Toen ik vroeg hoe dat dan moest met de rolstoel, die ik bovenaan de trap toch weer nodig heb, waren ze nog niet overtuigd. Dat kon toch best, mijn man moest die rolstoel maar de trap op sjouwen. Dat je als rolstoelgebruiker ook zelfstandig de deur uitgaat, is iets wat ze in Zuid-Italie niet verwachten.
Droomplek Polignano a Mare
Het appartement annuleerden we en we gingen op zoek naar een vervangend appartement. Door schade en schande wijzer geworden, vroegen we of we eerst even rond mochten kijken. Dit appartement was niet aangepast, maar wel prima voor ons. Deze concessie wilden we wel maken, want er zijn niet veel aangepaste appartementen te vinden. Bij hotels heb je wel meer kans op een aangepaste kamer. Dit appartement lag in Polignano a Mare, een droomplek. Niet heel groot, gezellige straatjes, prachtige vergezichten en leuke terrassen. Ook weinig hoogteverschillen en zowaar hellinkjes voor de rolstoel. Het is ook de stad van Domenico Modugno. Een naam die misschien niet zo bekend is, maar zijn lied is dat wel: “Nel blu dipinto di blu”, beter bekend als “Volare”. Overal zie je er verwijzingen naar dit lied en elke Italiaan wil met zijn standbeeld op de foto.
De schoonheid van Puglia
Het binnenland van Puglia is vlak en een beetje verlaten, met stille dorpjes en half afgebouwde huizen. Mensen zijn er weggetrokken van het platteland. Er groeien veel pijnbomen, palmbomen en grote cactussen zoals aloës, agave en vijgencactussen. Deze soorten zijn perfect voor dit klimaat. Daarnaast vind je er olijfboomgaarden en ook groeien er allerlei kruiden zoals lavendel en rozemarijn. Het vlakke terrein maakt het fijn om een rondrit met de auto te maken. Overal zijn er mooie vergezichten.
Andere onmisbare bestemmingen
Er zijn vele leuke plaatsen om te bezoeken in deze streek. Ga zeker naar Otranto, een havenstadje met een grote oude burcht. Als je door de poort loopt kom je in een wirwar aan straatjes terecht. Een uitdaging met de rolstoel, maar wel heel leuk. Heb je hier geen zin in, dan kun je in veel plaatsjes bij de zee ronddwalen, daar is het vlak en zijn er veel terrasjes. Ga bijvoorbeeld naar Porto Caesareo of Bari. Ook fijn: de hapjes en drankjes op de terrassen zijn niet duur. We raakten snel gewend aan de lekkere koffietjes met een pastichio erbij, heerlijk genieten is dat. Het stadje Monopoli verdient ook zeker een bezoek. Bereid je voor op drukte en slechte straten, maar de prachtige gebouwen en het gezellige haventje zijn het ongemak wel waard.
Al met al zou ik de reis naar Puglia niet hebben willen missen. Je moet echter wel bereid zijn om wat uitdagingen aan te gaan, als je met de rolstoel reist.
