Lenneke VenteDeze quote (uit mijn eerste boek) verschijnt op het scherm als ik op het podium aan het spreken ben over ‘Lichter Leven met een chronische ziekte’. Iemand uit het publiek vraagt hóe ze alle ballen omhoog moet houden? Hoe ik dat doe? ‘Nou niet’, is mijn antwoord, ‘dat doe ik niet meer’. Het is een heel makkelijk – en vervelend – antwoord realiseer ik me.
We willen veel van onszelf en verwachten ook veel van onszelf. Die verwachtingen veranderen geruisloos in moeten. We zijn wat dat betreft onze grootste vijand. Maar moeten we echt zoveel? Als je eerlijk bent: hoeveel van wat je doet, doe je omdat het echt nodig is? En hoeveel omdat je vindt dat het zo hoort, je het altijd zo doet of deed, iedereen het zo doet, je anders iemand anders belast of omdat het er nu eenmaal bijhoort? Kon je voorheen nog even doorduwen, nu met een chronische aandoening is die ruimte er niet meer. Sterker nog, er komen alleen maar meer ballen bij. Er is ook goed nieuws.
Mijn grootste inzicht tijdens die reis? Je hebt je ziekte, maar je bent ’m niet. Je bent nog zoveel meer
Al die ‘moetjes’ zijn patronen. Aangeleerd. Ingesleten. En patronen kun je (leren) herkennen. En als je ze herkent kun je ze veranderen. Dat is heel hard werken. Maar ja, dat doe je toch al. Durf je eens te kijken naar al je ballen? Welke houd je in de lucht en voor wie? Wat als je er eens een laat vallen? Wat zou er gebeuren? Misschien ontstaat er rust? Misschien komt er energie vrij?
Ik zie het voor mezelf als een reis om steeds meer lagen van mezelf af te pellen waardoor ik mezelf steeds meer ont-moet. Letterlijk, het ‘moeten’ eraf halen en figuurlijk, mezelf opnieuw tegenkomen. Mijn grootste inzicht tijdens die reis? Je hebt je ziekte, maar je bent ’m niet. Je bent nog zoveel meer. Al je ervaringen, talenten en competenties zijn er nog. Je mag ze alleen anders gaan inzetten.
Als je jezelf ont-moet ontstaat er ruimte. Ruimte om te ontdekken wat je talenten zijn, los van je (oude) functie of je CV of je ambitie. Ruimte om te voelen wat er nog wél mogelijk is. Ruimte om weer te kiezen. Vanuit daar kun je dan kijken hoe je je competenties, talenten en ervaringen weer kan inzetten. Dat gebeurt natuurlijk niet in een weekje. Dat betekent ook niet dat je ineens geneest. Of dat alles opgelost is. Wat het wel betekent is dat je laag voor laag loslaat wat niet van jou is. Dat je je leven anders kunt en gaat inrichten. Lichter. Dat je keuzes gaat maken vanuit eigen regie. Dat geeft een enorme rust, vrijheid en geluk.
Dus vraag jezelf eens af: Welk (oud) verhaal laat je de regie voeren? Welk (nieuw) verhaal gun je jezelf?