Lichter Leven: Als willen moeten wordt

Ik word wakker en ik voel scheermessen in mijn keel en vuur in mijn longen. Helaas, toch een zweem van de heersende griep. Ik geef me meteen over. Mijn hoofd tolde de laatste dagen al van wat er allemaal op mijn bord ligt, dus ik beschouw dit virus – of wat het dan ook is – als een mooi signaal van mijn lichaam om even gas terug te nemen. Mijn hoofd doet trouwens zoveel pijn dat ik überhaupt niet eens meer aan to-do lijstjes denk. Drie dagen lig ik in bed. En dan open ik mijn agenda. Over drie dagen is er een borrel van mijn uitgever. 

Onmiddellijk verandert er iets. Ineens ‘moet’ ik beter worden. Niet rustig herstellen, niet kijken hoe het morgen gaat. Nee beter worden, want donderdag moet ik daarheen. Bijzonder eigenlijk. Alsof mijn hoofd ineens besluit dat het meer verstand heeft van herstellen dan mijn lichaam. Alsof het af te dwingen valt. Dag voor dag, Len. Dag voor dag.

Dan is het donderdag. Ik sta goed op. Ha denk ik, het universum is met mij. Ik douche en laat de hond uit. Tien minuten later zit ik met zweet op mijn rug op een bankje in het park en ik heb geen idee hoe ik terugkom. Mijn hoofd tolt. Ik moet natuurlijk naar die borrel. Mijn uitgever bedanken. Kennismaken met haar opvolgster. Er loopt daar een heel netwerk met leuke mensen. Goed om mijn gezicht te laten zien. Leuke content voor de socials. Fietsen lukt niet, maar wellicht kan ik met de auto gaan? Twee paracetamol en dan lukt het misschien voor een uurtje? Of alleen even naar binnen, gedag zeggen en weer weg?

We willen ontzettend veel. En ongemerkt maken we van al dat willen een moeten

Dan moet ik denken aan iets wat ik altijd zelf tijdens lezingen vertel. We willen ontzettend veel. En ongemerkt maken we van al dat willen een moeten. Maar móét ik nu echt naar die borrel? Nee. Ik wíl heel graag. Dat is iets anders. Er gaat niemand dood als ik er niet ben. En als ík de uitgever was, zou ik dan willen dat iemand zich met twee paracetamol naar mijn borrel sleept? Waarschijnlijk niet. Nog los van alle mensen die niet op mijn virus zitten te wachten. 

Dan herinner ik me wat mijn uitgever zei tijdens mijn boekpresentatie: ‘Dit boek leert je niet om iets te doen maar om te zijn’. Ik weet wat ze zou zeggen: duik lekker onder de wol, we spreken elkaar snel weer. En dat is precies wat ze me terug appt als ik me afmeld.

Mijn lichaam had allang besloten wat er moest gebeuren. Mijn hoofd had alleen wat langer nodig om te luisteren. Misschien is dit wel een van de hardnekkigste lessen van leven èn werken met een chronische aandoening. Werk blijft trekken. Je wilt erbij zijn, ertoe doen, zichtbaar blijven en voor je het weet is willen weer moeten geworden. 

Lichter leven betekent niet dat ik nooit meer over mijn grenzen heen wil. Het betekent dat ik het steeds iets eerder opmerk. En mezelf soms toestemming geef iets heel belangrijks niet te doen.

Meer columns lezen van Lenneke? Klik dan hier.