Lenneke VenteIk open mijn mailbox en zie dat ik nog één uur heb om de replay van een online programma terug te kijken. Ik klik op delete en in een opwelling klik ik door. Alle programma’s die ik de laatste tijd heb gedownload belanden in de prullenbak. ‘Leer ondernemen’, ‘Verbeter je keynote’, ‘Ontwikkel jezelf in je relatie’, ‘Face yoga, voor een stralend gezicht’, ‘AI voor generatie X’. Blijkbaar valt er nog wat aan mij te verbeteren.
Al jaren probeer ik zoveel mogelijk in het moment te leven en niet vooruit te plannen. Mijn ervaring is dat er dan vanzelf ruimte ontstaat waarin iets nieuws oppopt. Een opdracht, een samenwerking, een idee. Mijn leidraad daarbij is simpel: Follow your joy. Word ik er blij van? Gaat mijn hart sneller kloppen? Gebeurt dat niet, dan is het een nee. Soms tot onbegrip van mijn omgeving.
Juist wanneer mij hoofd zich er mee gaat bemoeien, moet ik opletten. Als het begint te ratelen met argumenten waarom ik iets écht zou moeten doen. Dat het goed is voor mijn ‘carrière’, mijn zichtbaarheid, of dat het een goede partij om mee samen te werken, dan weet ik meestal genoeg. Want bij een echte Ja hoef ik mezelf niet te overtuigen.
De laatste maanden zijn er weer activiteiten ingeslopen die er blijkbaar bij horen. Sommige bestaan echt, zoals ellenlange vergaderingen die me leegzuigen, maar een groot deel speelt zich af in mijn hoofd.
Terwijl ik beter weet. Leven met een chronische aandoening heeft me geleerd dat energie niet onbeperkt beschikbaar is. Dus waarom zou ik die besteden aan een eindeloos verbeterproject van mezelf?
Er staan te veel mappen open. Letterlijk en figuurlijk. En zodra mijn zichtbaarheid toeneemt, gebeurt er nog iets. Mijn perfectionisme meldt zich weer. Vermomd als professionalisme. Ineens moeten mijn columns iets belangrijks ‘brengen’, mijn talks professioneler en moet ik vooral ‘slimme’ dingen zeggen tijdens meetings. En kennelijk moet ik tussendoor ook nog leren ondernemen, werken aan persoonlijke ontwikkeling, AI beheersen en mijn uiterlijk upgraden.
Terwijl ik beter weet. Leven met een chronische aandoening heeft me geleerd dat energie niet onbeperkt beschikbaar is. Dus waarom zou ik die besteden aan een eindeloos verbeterproject van mezelf? We leven in een wereld die ons voortdurend vertelt dat er een betere versie van ons bestaat. Productiever, succesvoller, gezonder, mooier, meer balans. Maar we hoeven geen betere versie van onszelf te worden om van waarde te zijn. Niet als mens en ook niet in mijn werk. Soms hoeven we ‘alleen maar’ terug naar onszelf. Alles wat we nodig hebben zit al in ons. Of niet en dan is het ook goed.
Een kwartier nadat ik mijn digitale zelfverbeterbibliotheek heb weggegooid, gaat mijn telefoon.
Een nieuwe opdracht. Een talk op een mooi event. Ik moet lachen. Net nu ik besloten heb dat ik even niets aan mezelf hoef te verbeteren, word ik gevraagd precies datgene te komen brengen wat er al is.
Ik kijk nog naar mijn agenda en zeg twee vergaderingen af waarvan ik weet dat ze me meer energie gaan kosten dan opleveren.
Dan open ik Word. Een leeg document. Geen cursus, geen stappenplan, geen expert die me vertelt hoe het beter kan. Alleen een knipperende cursor. Ik begin te typen. En voel mijn energie terugkomen.