Gerrianne MenzoAl van kinds af aan ben ik bekend met verschillende chronische aandoeningen. Vijftien maanden geleden had ik de twijfelachtige eer om een nieuwe aan mijn ‘spaar-ze-allemaal-kaart’ toe te voegen: endometriose. Het werd bij toeval gevonden tijdens een operatie, maar het verklaarde wel een aantal van mijn klachten. Klachten die niet te linken waren aan de andere aandoeningen. Het betekende opnieuw een toevoeging aan mijn lijstje, waar ik de hoop had dat ik met die operatie juist iets kon afstrepen.
Tijdens de controleafspraak die op de operatie volgde, sprak ik met mijn gynaecoloog over een eventuele baarmoederverwijdering. Naast endometriose heb ik namelijk ook andere gynaecologische aandoeningen. Door de combinatie daarvan zou een baarmoederverwijdering weleens voor vermindering van een deel van mijn klachten kunnen zorgen. Toch werd het – gezien de impact van zo’n ingreep en mijn leeftijd – eerder gezien als iets wat we over tien jaar zouden overwegen. En dus parkeerde ik het en focuste ik me op de andere tijdlijn die tijdens dat gesprek duidelijk werd; ergens in de komende vijf jaar zouden we endometriose weghalen, onder andere uit mijn blaas. De mate van pijnklachten zou daarin leidend zijn.
Ik ben jarig en hang op de bank. Er staat geen groot feest op de planning, want ik ben aan het herstellen. De endometriose is, in plaats van over tien jaar, drie weken geleden verwijderd
Fast forward naar vandaag, ongeveer een jaar na dat gesprek. Ik ben jarig en hang op de bank. Er staat geen groot feest op de planning. In plaats daarvan doe ik het rustig aan: samen gezellig lunchen, bankhangen, een dutje doen en nog even uit eten bij het restaurant op de hoek. Het is de perfecte verjaardag voor dit moment, want ik ben aan het herstellen. De endometriose is namelijk drie weken geleden al verwijderd van alle plekken waar die zich had genesteld. En ja, ook mijn baarmoeder is tijdens die operatie verwijderd. Van een tienjarenplan naar slechts een jaar later.
Het fysieke herstel gaat gelukkig goed. Het ziekenhuis heeft me wel op het hart gedrukt nog iets rustiger aan te doen dan ik al deed, omdat mijn lichaam signalen afgeeft van overbelasting. Een uitje van anderhalf uur was toch iets te overmoedig blijkbaar 😉 Ook bekkenbodemfysiotherapie mag ik voorlopig nog even achterwege laten. Maar het valt me al met al erg mee! En oh, wat kijk ik ernaar uit om erachter te komen hoezeer de buikpijn afneemt, hoe het niet langer zal voelen alsof ik constant een blaasontsteking heb, en wat het effect op mijn chronische pijn zal zijn zonder maandelijkse ongemakken van menstruaties. Verwachtingen probeer ik niet te hebben, maar hoop op verbetering heb ik zeker.
Meer Let’s get personal’s lezen? Klik hier.