Gerrianne MenzoIk mocht weer aan het infuus! Iedere dertien weken krijg ik een dag lang een behandeling tegen mijn zenuwpijn. Deze keer was het al ruim negentien weken geleden dat ik hiervoor naar het ziekenhuis ging. En man, wat was ik eraan toe. Dat er nu langer tussen zat, is namelijk niet omdat ik minder of geen pijn ervaar.
Wel was er een andere goede reden voor. Een paar maanden geleden las ik namelijk het boek ‘Verklein je pijn’ van Eugenie de Ruiter. Daarin vertelt ze over pijnrevalidatie. Dit sprak mij gelijk aan. Sinds een tijd is het gebied van de zenuwpijn namelijk uitgebreid. De infusen werken niet op het gehele gebied waar ik nu pijn ervaar. Nu heb ik ook tussen de behandelingen door meer pijn dan ik eerder had na een infuus. Iets anders proberen is wat mij betreft dus zéker de moeite waard.
Nu heb ik ook tussen de behandelingen door meer pijn dan ik eerder had na een infuus. Iets anders proberen is wat mij betreft dus zéker de moeite waard
Mijn anesthesioloog bleek er hetzelfde over te denken, maar drukte me wel op het hart er goed over na te denken. Het is namelijk een intensief traject en ik heb door de pijn erg weinig energie. Maar ik wil er voor de volle honderd procent voor gaan en dus heb ik inmiddels de intake gehad. Nu is het afwachten tot ik een oproep krijg voor de start van het traject.
In eerste instantie werd aangeraden om voor nu af te zien van de infuusbehandelingen, omdat deze niet altijd samen mogen gaan met zo’n traject. Maar vanwege de toename van pijn lig ik regelmatig hele nachten wakker – is het niet van de zenuwpijn, dan wel van de buikpijn die ik sinds de operatie van april 2024 heb. Dat is geen houdbare situatie. Daarom mocht ik – in afwachting van de start van het revalidatietraject – toch weer aan het infuus. Nu is het tijd om daarvan bij te komen. Hopelijk is het effect van de behandeling gauw te merken en kan ik daarna lekker aan de slag met de pijnrevalidatie. Ik kijk ernaar uit!