Talitha DhondaiTerwijl ik ‘bedankt voor alles en de goede zorgen’ zeg, slik ik m’n tranen weg. Het gevoel overvalt me. Ik had niet verwacht dat afscheid nemen van m’n cardioloog me zo zou raken.
Veertien jaar geleden mocht ik dankzij een nieuwe complicatie, aan het lijstje artsen dat ik al had, nu ook een cardioloog toevoegen.
In het begin wist ik niet zo goed wat ik van deze man met serieuze blik moest vinden. Al gauw bleek hij voor mij een betrokken arts te zijn die me een enge diagnose gaf, maar me daar met oog voor wat voor mij belangrijk is doorheen heeft geloodst.
Zo was ik een van de eersten in Nederland die een nieuw, maar veelbelovend medicijn mocht proberen. En toen een ander middel op de markt kwam dat weliswaar goed was voor m’n hart, maar mijns inziens niet zo goed voor m’n kwaliteit van leven, want veel bijwerkingen, begreep hij m’n keuze.
Ook een second opinion in een ander ziekenhuis werd niet geschuwd om te zien of dat misschien tot nieuwe inzichten zou leiden.
Daarnaast was er altijd ruimte voor het persoonlijke. ‘Hoe gaat het met het magazine?’ ‘Schrijf je nog steeds?’ En hij deelde soms korte, grappige anekdotes uit z’n eigen leven. Het zorgde ervoor dat ik me gezien voelde als mens, en niet als het volgende dossier.
Dus toen ik onlangs vanwege zijn pensioen voor de laatste keer bij hem op consult was, realiseerde ik me opeens, terwijl ik hem bedankte, hoe belangrijk hij voor me is geweest.
Altijd eerlijk, geen sugar coating, maar met vertrouwen en empathie. Zo heb ik het ervaren. Je begrijpt, mijn verwachtingen voor zijn opvolger zijn hoog.
