Janet Bouwmeester‘Eelke droomt’ is de website van Eelke Kelderman. De website heeft een database van ruim 130 toegankelijke accommodaties in Nederland en België. Daarnaast blogt ze op haar site over de reizen die ze maakt naar allerlei landen. Ze vertelt hoe ze accommodaties selecteert, wat voor haar belangrijk is voor een fijne overnachting en hoe ze verder wil met haar werk om Nederland een stukje toegankelijker te maken.
Eerst goed uitrusten
Eelke (46) heeft al sinds haar kindertijd een spierziekte. Door spierzwakte heeft ze nooit kunnen fietsen, springen of rennen, maar lopen lukte lange tijd wel. Vanaf halverwege haar twintiger jaren maakt ze permanent gebruik van een elektrische rolstoel. Eelke is opgeleid tot maatschappelijk werker maar rolde al snel het communicatievak in. Toen het communicatiebureau waarvoor ze werkte failliet ging, besloot ze zich te herbezinnen op werk en leven. De spierziekte nam veel energie weg naast haar werk: “Dat is niet de bedoeling van het leven.” Ze kwam in de WIA terecht. Een medewerker van het UWV zei: “Rust eerst maar goed uit en zoek uit wat je wilt.”
Samenwerking met ANWB
Achter de schermen tijdens haar werk, was ze al begonnen met het maken van een boekje over rolstoeltoegankelijke vakantieadressen. Dat was een projectplan waar ze bijna 5 jaar mee rondliep en aanbood bij allerlei fondsen en organisaties. Net toen ze het even in de ijskast wilde zetten, kwam de ANWB erop terug. Die wilden er wel iets mee, maar wel in samenwerking met een financiële partner. Dat werd het toenmalige Revalidatiefonds (nu handicap.nl). Het boekje ‘Bed & Breakfast zonder drempels; 20 rolstoeltoegankelijke adressen in Nederland’ kwam uit in 2012. Supertrots was ze: “Het boekje lag in alle ANWB-winkels, grote boekwinkels, Bol.com dat was super stoer.”
Eisen stellen
Bij het zoeken naar toegankelijke accommodaties was ze heel nauwkeurig. Aan alle eisen moest worden voldaan. Haar toenmalige partner zat ook in een rolstoel, dus ze konden elkaar niet helpen als de voorzieningen niet toereikend waren. Ze zochten zich vaak rot naar een leuke accommodatie die niet aan een snelweg lag en geen kille ziekenhuisachtige uitstraling had. Ze vonden uiteindelijk steeds wel iets maar ze dacht ook: “Het is zonde dat ik steeds zo hard aan het zoeken ben, en de volgende moet daarna weer even hard gaan zoeken.” Dat werd de motivatie voor het ANWB-boekje en daarna de database op ‘Eelke droomt’.
Deskundige
Na het verschijnen van de ANWB-gids werd ze gevraagd voor interviews in de krant, was ze op TV bij Koffietijd en maakte ze bij RTV Utrecht een reportage. Daardoor kwam toegankelijk reizen ineens in de belangstelling. Ze ging lezingen geven aan mensen met reisbeperkingen, maar ook aan recreatieparken en hotels. Ze werd een deskundige. Zo ontstond ook ‘Eelke droomt’ (www.eelkedroomt.nl), een website waarop ze alle adressen kon verzamelen. Hierop deelt ze haar eigen ervaringen. Daarnaast ging ze zes jaar geleden ook aan de slag als hoofdredacteur van de jaarlijkse vakantie-editie van Support Magazine. Haar kennis over toegankelijk reizen komt hierbij goed van pas. Eelke wil uitdragen: als ik kan reizen, dan kan jij het ook. Ze wil anderen inspireren ook weer op vakantie te gaan.
Echt keuze hebben
De database is in 12 jaar flink gegroeid, met nu 130 adressen op de website. Er komen nog steeds nieuwe adressen bij, maar er vallen ook weer adressen af omdat de eigenaren er bijvoorbeeld mee stoppen of omdat de accommodatie niet meer aan de toegankelijkheidseisen voldoet. De accommodaties die erop staan, bevinden zich voornamelijk in Nederland en een aantal in België. “Ik heb daar bewust voor gekozen, want ik wilde echt volume maken. Er zijn best veel sites met toegankelijke vakantieadressen, maar daar staan vaak maar 3 of 4 adressen per land op. Die kennen we dan allemaal wel.” Ook beheert ze de website in haar eentje en wil ze het wel behapbaar houden. Ook kan ze in Nederland zelf makkelijk gaan kijken, dat vond ze ook belangrijk. Waar ze op let? “Kleinschalige adressen, geen ketens in principe. Knus, mooi ingericht, wat ik zelf echt mooi vind. Soms is iets heel toegankelijk, maar vind ik het heel lelijk. Dan komt het er niet op. Met lelijk bedoel ik weinig aandacht voor de inrichting. De aanpassingen staan heel erg op de voorgrond. Dat vind ik niet fijn.” Ze maakt soms wel een uitzondering als er in een bepaald gebied niks anders is of als de plek over iets unieks beschikt, zoals een eigen strandrolstoel. Maar de graadmeter blijft: zou ik hier zelf boeken? Als het antwoord ‘nee’ is, dan hoort het niet op ‘Eelke droomt’.
Om foto’s vragen
Als ze ergens heengaat, vraagt ze altijd foto’s op bij accommodaties voordat ze boekt. Ze adviseert iedereen die bepaalde toegankelijkheidseisen heeft is dit ook te doen. Een tip hiervoor is om een standaard mail te maken die je elke keer weer kunt gebruiken. Daarin vraag je bijvoorbeeld om toilet- en bedhoogte, de ruimte naast het bed en bij het toilet, of er een douchestoeltje is, etc. Voor de database heeft ze een nog veel langere lijst waaraan moet worden voldaan. Als er negatief wordt gereageerd, dan zoekt ze een andere accommodatie. “Als ze geen foto’s of info willen sturen, dan is dat vaak een goede indicatie dat het waarschijnlijk niet zo geschikt is. Soms hoor je: ‘Ja hoor alles is prima, er zijn hier zoveel rolstoelers geweest. Maar daar heb je helemaal niets aan, want er zijn geen twee rolstoelers gelijk. Veel mensen zetten de rolstoel bij de deur neer en hebben verder helemaal geen aanpassingen nodig.”
Favorieten
Haar favoriete accommodaties in Nederland zijn Gouwe Boetje en De Pieper Horizon. “Maar daarmee doe ik anderen eigenlijk wel tekort. Er zijn zoveel mooie, goed toegankelijke plekjes! De eigenaar van Gouwe Boetje heeft een motor met zijspan die rolstoeltoegankelijk is en daarmee kun je een ritje maken, dat was heel erg leuk. En er is een tillift waarmee je in bad kan, heerlijk! Bij De Pieper Horizon hadden we super slecht weer. We zijn alleen maar binnen gebleven, maar er is sauna en een hottub dus dat was heerlijk relaxen.”
Aansluiting bij een grote site
Wat betreft ‘Eelke droomt’ is ze zoekende. De site moet eigenlijk opnieuw gebouwd worden en daar heeft ze financiering voor nodig. Het liefst zou ze aansluiting vinden bij een reguliere reiswebsite of blog die mooie vakantieadressen beschrijft. Daarmee zou ze dan haar eigen database opheffen, maar wordt het normaal dat op een ‘gewone’ site ook goede informatie over de toegankelijkheid te vinden is. Het maken van de site voelt soms ook wel als verplichting: “Als ik het niet doe, dan doet niemand het. Dat vind ik zonde. Er is een hoop veranderd qua toegankelijkheid, maar er is ook nog veel te doen en ik draag zo toch een stukje bij.”