Niet zielig, geen sokkel

Mijn vorige column ging over hoe ik me – wat lastig- als chronisch zieke verhoud tot het feminisme. Zelf was ik bang voor economische afhankelijkheid. Dus ik probeerde betaald werk te houden. Dat maakt mij niet flinker dan een ander. Meer een kwestie van geluk dan wijsheid. Want kennelijk was ik niet zo belemmerd als aanvankelijk leek. Dus de aanmoedigende reacties op mijn column vond ik lief en vleiend, maar soms ook een beetje vreemd. 

Kennelijk zijn er grofweg twee manieren om tegen zieke mensen aan te kijken. Aan de ene kant wordt de zieke nogal eens geportretteerd als zielig: “Ach hij/zij heeft een nare ziekte”. De andere is: “hij /zij is een held, die ondanks ziekte iets bereikt”.  Kort door de bocht, je bent dus zielig of je verdient een sokkel. 

Ik denk ook dat de heroïsche portettering van de ene zieke, een akelig juk is voor de ander die aan dit beeld niet kan voldoen

Ik voel me in beide beelden niet senang. Voor mijn gevoel zit ik ergens in het midden van dit spectrum. Ik doe gewoon m’n ding. En ik kan dat ook doen. Kennelijk is de ziekte bij mij gewoon niet zo actief en beperkend. Ik denk ook dat de heroïsche portettering van de ene zieke, een akelig juk is voor de ander die aan dit beeld niet kan voldoen. Daar wil ik zeker niet aan bijdragen.

En bovendien leren mijn calvinistische roots mij dat elk huisje zijn kruisje draagt. Daar waar de een zichtbaar lijdt door bijvoorbeeld ziekte of beperking, lijdt een ander onzichtbaar en zonder vangnet. Voor mij is een zieke niet per se meer zielig dan een niet-zieke in wiens leven een diep gat is geslagen door een groot verdriet, verlies of verlangen. 

Minder vlammend, maar niet minder doorvoeld, is mijn boodschap dit keer: Houd alsjeblieft op met verbijzonderen en op het schild hijsen van mensen. Geluksvogels of zielenpoten. Op z’n tijd kan iedereen wel wat compassie, aandacht en steun gebruiken. 

Meer van Rita lezen? Klik hier.