Chermaine KwantIk kan het gewoon nog steeds niet geloven, maar mijn proefschrift is af. Het is klaar. Natuurlijk moet het nog naar de leescommissie en dan moet er nog een datum komen om te verdedigen. Maar mijn god, wat ben ik eigenlijk toch een partijtje trots op ‘me eiguh’, om het maar eens even op z’n Haags te zeggen.
Toen ik 6 jaar geleden werd gevraagd om dit traject te starten had ik werkelijk waar geen idee waar ik aan begon en het duurde dan ook een hele tijd voor ik mijn weg had gevonden. Waar ik tegenaan liep? Ik zal het kort houden, maar hier de top 3:
1. Ik had geen idee wat onderzoek doen nou eigenlijk was en zonder masteropleiding was het best pittig. De restschade van een herseninfarct en nog aan het herstellen van een dubbele longtransplantatie en hartstilstand maakte dat het met mijn brein qua focus en concentratie niet over hield.
2. Ik leerde de ziekte die ik zelf had gehad zoveel beter kennen door het werk dat ik deed. Ik leerde met terugwerkende kracht hoe ziek ik echt was geweest. En wat had ik dat onderschat zeg. Ik werd bang, doodsbang, dat ik weer ziek zou worden. En dat daardoor weer mijn leven stil zou komen te staan.
3. Ik kwam te werken in een team dat mij niet lang daarvoor nog behandelde. Ook was ik de enige die voedingsonderzoek deed. Ik moest me op alle vlakken dubbel zo hard bewijzen, tenminste dat voelde ik wel echt zo. Dat ik op de eerste plaats daar niet zat als patiënt, maar als professional en op de tweede plaats moest ik mijn vak een prominente rol geven tussen allemaal longartsen, cardiologen en biomedische wetenschappers.
Effect van voeding op kwaliteit van leven
Zoals je misschien begrijpt; het ging niet allemaal vanzelf. En dat is nog zacht uitgedrukt. Inmiddels kan ik zeggen dat ik echt een goede wetenschapper aan het worden ben, want eerlijk … uitgeleerd ben je natuurlijk nooit. Onderzoek doen heeft me genuanceerder én beter gemaakt in mijn vak. Want, hoewel mijn onderzoek natuurlijk over een heel specifieke doelgroep gaat (pulmonale arteriële hypertensie), heb ik echt dingen geleerd die ik veel breder kan inzetten. En uiteraard deel ik hier wat jij daaraan hebt. Ik deed namelijk onderzoek naar het effect van voeding op kwaliteit van leven. Een wat mij betreft veel te onderbelicht onderwerp in (complexe) academische zorg.
1. Suikerinname en vochtbeperking: een verrassende link
In mijn onderzoek ontdekte ik een onverwacht verband tussen de hoeveelheid suiker die patiënten via hun voeding binnenkrijgen en de hoeveelheid vocht die ze drinken. Het blijkt dat hoe meer suiker patiënten binnenkrijgen via eten, hoe meer ze drinken. Dit is vooral belangrijk voor mensen met een vochtbeperking, zoals patiënten met hart- en longproblemen. Waarom? Een teveel aan vocht kan leiden tot serieuze gezondheidsproblemen, zoals oedeem (vochtophoping) en een verhoogde druk op het hart. Dit inzicht maakt het cruciaal om niet alleen naar vochtinname te kijken, maar ook naar hoeveel suiker je eet.
2. Micronutriënten en kwaliteit van leven: de verborgen impact van ‘normale’ waarden
Vaak kijken we alleen of bloedwaarden binnen de normale referentie vallen. Maar in mijn onderzoek ontdekte ik iets opvallends: zelfs als waarden van vitamines en mineralen binnen de ‘normale’ grenzen vallen, kan het nog steeds een negatieve impact hebben op de kwaliteit van leven als ze aan de lage kant zitten. Dit roept de vraag op of de huidige referentiewaarden wel geschikt zijn voor complexe, zieke patiënten. Als een patiënt bijvoorbeeld aan de onderkant van de norm zit, kan dit leiden tot vermoeidheid, slechter herstel en een lagere algehele gezondheid. Daarom pleit ik voor een persoonlijker aanpak bij het beoordelen van bloedwaarden, zodat patiënten met chronische aandoeningen hun gezondheid optimaal kunnen ondersteunen.
3. De kracht van e-learning en groepssessies: blijvende resultaten door persoonlijke keuze
De interventie die de grootste impact had op de kwaliteit van leven én voedingsgewoonten van de patiënten was een combinatie van e-learning en live groepssessies. Wat dit zo succesvol maakte, is dat patiënten zélf mochten kiezen welke veranderingen zij wilden doorvoeren. En dat ze daarbij goede begeleiding en voorlichting kregen over hun eigen situatie. Dit zorgde voor langdurige positieve veranderingen in hun voedingspatroon en kwaliteit van leven, die zelf een jaar na de interventie nog zichtbaar waren. Het laat zien dat als je mensen eigenaarschap geeft over hun gezondheid, ze veel gemotiveerder zijn om stappen te zetten en dat dit effect duurzaam kan zijn.
En natuurlijk zijn er nog veel meer dingen, waar ik eigenlijk wel uren over door zou kunnen praten. De allerbelangrijkste conclusie is dat voeding een positief effect heeft op kwaliteit van leven. En ik betoog uiteraard hoe dit kan worden geïmplementeerd in complexe academische zorg. Hier ga ik de komende jaren verder aan werken. Ik ben druk bezig om weer geld binnen te halen om meer onderzoek te doen. Want elke vraag die ik heb proberen te beantwoorden in mijn proefschrift heeft weer geleid tot honderden andere vragen.
Beloning voor rebelse werkwijze
En… wat voor mijn ego helemaal leuk was: De methode die ik effectief toetste als interventie is eigenlijk een weergave van hoe ik patiënten begeleid in mijn praktijk om met voeding hun kwaliteit van leven te verbeteren. Ik heb me als medisch professional met mijn ‘BETER’ mentorships weten te onderscheiden en mijn zorg ingericht op een rebelse en de, wat mijn patiënten en mij betreft, meest optimale manier. Mijn bewezen interventiemethode en de goede resultaten uit mijn praktijk, voelen voor mij als een beloning voor mijn rebelse werkwijze. Ik heb mij weten te onderscheiden door mijn zorg anders aan te pakken en buiten de gebaande wegen te gaan.
Meer van Chermaine lezen? Klik hier of volg Chermaine op Instagram en haar website.