Janet BouwmeesterChronisch ziek & single zijn is heel anders dan een relatie hebben en chronisch ziek zijn. Denk maar eens aan je ’s nachts ineens heel erg slecht voelen en dan niemand hebben die je even wakker kan schudden om je gerust te stellen of even mee te overleggen. Aangezien ik single ben en alleen woon, deel ik mijn beste tips rondom de praktische zaken van het alleen wonen.
Als je single, volwassen en chronisch ziek bent, woon je meestal alleen. Je zorgt voor jezelf en hebt geen hulp van gezinsleden. Dit kan ook het geval zijn als je partner veel en langdurig van huis is, ver weg woont of als je een LAT-relatie hebt. Je kunt niet op hem of haar terugvallen als het even niet gaat of als je ’s nachts hulp nodig hebt. In een relatie waarbij je samenwoont of als je een gezin hebt is dat meestal wel het geval. Voel je je zo slecht dat je niet kunt opstaan, dan kan je partner of een al wat ouder kind je wat eten of een kop thee brengen en je medicijnen even voor je pakken. Of eventueel een dokter bellen. Woon je alleen, dan zul je dit zelf moeten doen. Nu is dit vaak niet zo’n probleem, want je bent als je al langer single en ziek bent, vaak al heel wat gewend. Toch leek het mij wel goed wat tips en tricks op een rij te zetten.
Hulp van familie, vrienden, buren en vrijwilligers
Je bent wel single, maar je bent zeker niet alleen. Tenzij je in heel landelijk gebied woont, heb je meestal wel buren waar je wellicht op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn. Buren zijn vaak de mensen die het snelst bij je kunnen zijn. Een goede relatie met je buren is dan ook een must. Daarnaast zijn er vrienden en familie. Die hoeven niet altijd dichtbij te wonen. Mijn familie woont niet om de hoek. Een aantal van mijn vrienden wel, maar een groot deel ook niet. Daarom zijn behulpzame buren heel fijn. Heb je dit allemaal niet, of te weinig, dan kun je ook terugvallen op de hulp van vrijwilligers. In elke gemeente zijn daar andere initiatieven voor. Soms komt een vrijwilliger gewoon voor de gezelligheid, maar hij of zij kan ook komen om mee te gaan naar het ziekenhuis of samen boodschappen doen. Via google vind je waarschijnlijk wel een initiatief in jouw buurt.
De dagelijkse zelfzorg
Wanneer je veel moeite hebt met opstaan en aankleden, dan kun je een beroep doen op de WMO. Een thuiszorgmedewerker kan je dan bijvoorbeeld ’s ochtends komen helpen met wassen en aankleden. Als dit soort hulp niet nodig is, kun je het jezelf ook op andere manieren een stuk gemakkelijker maken. In de douche is een douchestoeltje prettig als je snel moe bent en ook een krukje bij de wastafel kan energiebesparend werken. Laat dan wel een dubbele spiegel of de spiegel lager plaatsen, zodat je zelf ook kunt zien wat je doet. Een trippelstoel kan ervoor zorgen dat je jezelf makkelijk kunt verplaatsen in huis als dat lopend niet zo goed gaat. Je kunt je huis hier eventueel op aan laten passen, zodat je bijvoorbeeld met je knieën onder het aanrechtblad kunt zitten als je in de stoel zit. Een ergotherapeut kan je helpen met meer praktische tips passend bij jouw persoonlijke situatie.
Zo zelfstandig mogelijk blijven
Sommige dingen kun je ook zelf zo goed regelen dat je in principe geen hulp nodig hebt. Sinds de coronaperiode is boodschappen thuis laten bezorgen bijvoorbeeld heel normaal geworden. En wat is er nou makkelijker dan in de app uitzoeken wat je wilt, de bestelling afronden, een bezorgtijd kiezen en het in je hal bezorgd krijgen? Wanneer je moeite hebt met zelf eten koken, dan kun je terugvallen op Thuisgekookt https://thuisgekookt.nl. Daar schreven we eerder dit artikel over.
Ook bij de apotheek kun je, wanneer nodig, je medicijnen thuis laten bezorgen. Als je je helemaal niet vertrouwd voelt, alleen in huis, dan zou je kunnen proberen een personenalarm aan te vragen. Bespreek de mogelijkheden met bijvoorbeeld een ergotherapeut of een medewerker van de WMO.
Noodsituaties
Wat te doen in noodsituaties waarbij je dringend medische hulp nodig hebt? Zorg in elk geval dat een aantal mensen die je vertrouwt de sleutel van je huis hebben. In mijn geval zijn dit een buurvrouw, een vriendin en mijn ouders. Daarnaast doe ik, als ik me niet goed voel, de deur alleen op slot met de sleutel en niet met de deurschuiven, zodat als ik de deur zelf niet kan openen, mensen wel binnen kunnen komen. Ik hou mijn telefoon altijd aan en naast mijn bed. Mijn ouders hebben, omdat ze 50 kilometer bij mij vandaan wonen, ook het telefoonnummer van mijn buurvrouw. Mocht ik nergens op reageren ’s ochtends dan kunnen ze haar bellen en kan zij even komen kijken.
En verder
Zelf ervaar ik alleen wonen als chronisch zieke zeker niet als vervelend. Het heeft nadelen, maar ook veel voordelen. Zo ben ik snel overprikkeld en heb ik veel rust nodig en die kan ik thuis makkelijk pakken. Dat is toch een stuk lastiger met een drukke huisgenoot of kinderen over de vloer. Ik kan mijn eigen tijd helemaal zelf indelen. Er is, als ik geen afspraken heb, niemand die iets van mij verwacht of op me wacht. Die flexibiliteit past best goed bij mijn lijf. Natuurlijk baal ik soms dat er niemand aan het einde van de middag thuiskomt en dan lekker voor me kookt, maar daar tegenover staat dat ik altijd zelf kan kiezen wat ik eet en ik het enorm waardeer als er wel voor me wordt gekookt als ik met vrienden of familie eet. Alles heeft voor- en nadelen en de kunst is zo goed mogelijk met de nadelen om te gaan.