Rita SchriemerIn de vorige Let’s Get Personal schreef ik over de uitdagingen van het leven met een zeldzame reumatische ziekte in de winter. Terugkerende infecties, ontstekingen en algehele ellende en pijn door de kou. Ik besloot een nieuwe strategie uit te proberen, door een maandje zomer in de winter mee te pakken. Gelukkig kan dat in elk land aan de andere kant van de evenaar. Wij kozen voor Nieuw-Zeeland.
Omdat we in januari vertrokken – en de kou dus al lekker in het lijf zat – kreeg ik enkele dagen voor vertrek nog een prednisoninjectie en een noodpakketje met hetzelfde goedje in tabletvorm mee.
We vertrokken uit Nederland in een sneeuwstorm. Ruim een etmaal later kwam Nieuw-Zeeland in zicht. Wat een prachtig eiland: groen (bossen, varens en mossen), blauw (veel grote meren en fjorden) en weinig bebouwing. Ik moest even in mijn arm knijpen; was dit echt?
Ik ga jullie niet vermoeien met al het moois dat we daar hebben gezien, hoewel het werkelijk fenomenaal was. De vraag die jullie wellicht bezighoudt, is of de strategie ook werkte. Het antwoord luidt volmondig: JA. Opvallend genoeg was het zeker niet alleen de temperatuur die het de moeite waard maakte, Nieuw-Zeeland ligt op een hoge breedtegraad dus verwacht geen extreem hoge temperaturen, maar vooral de portie zomer die we beleefden. Lange en lichte dagen, de geuren en kleuren van de zomer, alles groen en in bloei, de vogels die luid fluiten en het vertoeven in de buitenlucht, actief in de geweldige natuur.
Regelmatig kneep ik in mijn arm. Ik voelde me bevoorrecht dit te beleven samen met mijn lief. Dus ja, in de winter vluchten naar de zomer was een gouden greep!